مردم چه می خواهند؟ / اراده ایران و آمریکا – رضایت / شکم گرسنه و جنایات اجتماعی – تابناک



گزارش کردن “تابناک” روزنامه های امروز سه شنبه 1 سپتامبر در حالی که چاپ و منتشر شد سکوت واشنگتن و ادعاها و نقض تل آویو در مورد برجام، 30 پرونده قطع درخت در مراجع قضایی تشکیل شده است، طرح ب ایران در صورت شکست برجام من 100 میلیون بشکه نفت ایرانآماده صادرات، در صفحه اول روزنامه های مدرن ارائه شد.

در ادامه به یادداشت ها و سرمقاله های منتشر شده در روزنامه های معاصر نگاه می کنیم:

شکم گرسنه و جنایات اجتماعی

روزنامه VK وی در سرمقاله امروز با عنوان «شکم گرسنه و جنایت اجتماعی» نوشت: پس از دستگیری، جوان اهل کومه که در یکی از اتوبان های تهران به دختری تجاوز کرده بود، به اقداماتی که برای جامعه ما فاجعه است اعتراف کرد. او که یک پناهنده خارجی است، گفت که با کمک دوستش 100 عمل خشونت آمیز انجام داده است و آخرین عمل را زمانی انجام داده است که اخیرا از زندان آزاد شده است. وی همچنین گفت که در موارد قبلی توسط دوربین های نصب شده در جاده ها دستگیر نشده و این بار به حضور دوربین توجهی نکرده و همین بی توجهی دلیل دستگیری وی بوده است.
اتفاقات ناگوار مانند زورگیری در شهرهای مختلف به ویژه تهران و همچنین سرقت های عجیبی که در خیابان ها، منازل، بانک ها و جاهای دیگر رخ می دهد از دو منظر قابل بررسی است. اولاً وضعیت بد اقتصادی عده ای را مجبور به دزدی و زورگیری می کند و ثانیاً قوانین مبارزه با سارقان و زورگیران به اندازه کافی برای بازدارندگی آنها مؤثر نیست. در مورد اتباع خارجی ضعف برخورد عامل بسیار مهمی است که آنها را به انجام کارهای نادرست ترغیب می کند. وقتی جوانی خشن می گوید که قبل از خشونت های اخیر به تازگی از زندان آزاد شده است، این گفته به خوبی نشان می دهد که مجازات جنایات قبلی او بازدارنده نبوده و به همین دلیل راه را برای جنایات بعدی هموار کرده است. آنها در بزرگراه و جلوی چشمان همه رهگذرانی که در خودروهای متوقف شده در ترافیک سنگین شاهد این صحنه بودند با قمه مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. اساساً سؤال این است که چرا چنین افرادی به کشور خود بازگردانده نمی شوند؟
بسیاری بر این باورند که چنین فردی باید در همان محل ارتکاب جرم و در حضور مردم اعدام شود. شاید این کلمه کمی زائد به نظر برسد، اما این محاسبه حاکی از آن است که قوانین موجود در زمینه مجازات این گونه مکرها کارایی لازم را ندارد و یا احکامی که تصویب می شود با قوانین موجود مطابقت ندارد. در صورت صحت هر یک از این دو فرضیه، در نتیجه مجازات چنین افرادی باید شدیدتر شود تا برخی از نیروهای امنیتی ضمانت اجرایی پیدا کنند.
یک رویکرد حقوقی قوی و مؤثر لازم و مؤثر است، اما به هر حال با یک معلول برخورد می کند و نمی تواند مشکل را به شکل ریشه ای حل کند. راه حل واقعی و جدی ناهنجاری هایی مانند سرقت که طبق گزارش های رسمی رتبه اول آمار جرایم را به خود اختصاص داده است، خروج از بحران اقتصادی است. در کشور ما بحران اقتصادی به طرق مختلف در حال توسعه است. حقوق های نجومی برخی از مدیران در مقایسه با حقوق کارمندانی که با قیمت های گران کنونی پشتوانه آنها نیست، ایجاد شکاف طبقاتی در جامعه که هر روز بیشتر می شود، بیکاری گسترده که خانواده های زیادی را تحت تاثیر قرار می دهد، بی عدالتی وحشتناک در بخش ها. به طرق مختلف وجود دارد و نارضایتی را برمی انگیزد و زندگی اشرافی و رجز خوانی آزاردهنده طبقه ثروتمند همگی از جهات مختلف بر اقشار ضعیف جامعه فشار وارد می کند. درست است که اجازه دزدی و چاقوکشی و زورگیری نمی تواند باشد، اما شکم های گرسنه هرگز از شرع و عرف انتظار اذن ندارند. اگر به فرموده پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله معتقد باشیم که «اذا فقر کفر است» باید بپذیریم که فقر می تواند اقشار محروم و ضعیف جامعه را به انواع انحرافات به ویژه دزدی سوق دهد. علاوه بر این، وقتی افراد بی بضاعت اخباری از اختلاس، اجاره، سوء استفاده و حقوق های نجومی می شنوند و اسراف می بینند، آن را مجوزی برای حل مشکلات زندگی خود به هر نحوی حتی با دزدی و زورگیری می بینند و پس انداز نمی کنند. در رهایی از فقر و غذا دادن به زنان و فرزندان خود تردید دارند.
این واقعیت تلخ به خوبی نشان می دهد که دزدی و زورگیری یک معلولیت است و برای ریشه کنی آن ابتدا باید به سراغ بحران اقتصادی رفت و راهی برای پایان دادن به آن یافت. فارغ از اینکه چرا کشور ثروتمند ما دچار بحران اقتصادی شده است و مقصر این وضعیت کیست، همه باید برای حل این بحران تلاش کنند و از بحث های حاشیه ای که دور زده می شود و به نفع مردم و کشور نیست، پرهیز کنند.

حتما بخوانید:
مقامات انتخاباتی با طرح ترامپ برای تضعیف انتخابات میان دوره ای روبرو هستند

خواست ایران و آمریکا رضایت است

یوسف مولایی، تحلیلگر مسائل بین الملل در یادداشتی در شماره امروز آرمان ملی وی با نام اراده ایران و آمریکا این توافق نامه نوشت: از شرایط و فضای پیرامون برجام می توان نتیجه گرفت که اراده سیاسی ایران و آمریکا دستیابی به توافق است. این مهم ترین نکته قابل تامل است و اتفاقات پیرامون برجام نشان می دهد که اراده وجود دارد و با تبادل نظر در مورد متن ارائه شده از سوی اروپا، طرفین نظرات خود را نسبت به یکدیگر منعکس کرده اند. بنابراین این واقعیت که مذاکرات ادامه دارد و آقای جوزف بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، احتمال از سرگیری مذاکرات را در هفته جاری اعلام کرده است، نشانه مثبتی است که به توافق نهایی نزدیک شده ایم. در غیر این صورت، اگر مذاکرات شکست می خورد یا پایان یافته تلقی می شد، پس از ارائه متن آقای بورل، طرفین حرف آخر خود را می زدند و هیچ تغییری در آن ایجاد نمی کردند و به نوعی به سمتی می رفتند که ما می خواستیم توافق شود. برو انجام داد ، اما طرف مقابل اراده ای نداشت و در نهایت مذاکرات به پایان رسید. اما اکنون تبادل اسناد، انعکاس نظرات طرفین به یکدیگر صورت می گیرد و به مسائل اصلی و اساسی بسیار نزدیک شده و راه حل های خود را یافته اند. اما مانند هر مذاکره دیگری، طرف‌های درگیر در مذاکره چون خواسته‌های متفاوتی دارند، می‌خواهند بیشترین امتیاز را از طرف مقابل بگیرند و وقتی به نقطه‌ای رسیدند که دیگر امتیازی به دست نیامد، یا باید قبول کنند. متن موجود، یا مذاکرات خاتمه می یابد، در این مرحله مذاکرات نهایی انجام می شود. بنابراین نمی توان زمان دقیق آن را تعیین کرد اما به نظر می رسد یکی دو هفته بیشتر طول نکشد. زیرا قبل از نشست شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی، موضوع ایران و آژانس در مورد مسائل پادمانی و موضوع گستردگی احتمالی فعالیت های غیرصلح آمیز هسته ای ایران که در سه نقطه از ایران شناسایی شده است. آژانس، باید حل و فصل شود. از این رو به نظر می رسد در اکثر مواقع طرفین با آژانسی که بتواند متن توصیه های آژانس را نهایی کند، این مشکل را حل کنند. البته مسائل ایران و آژانس به این زودی ها حل نخواهد شد و باید در این مذاکرات راه حلی برای حل اختلافات ایران و آژانس مورد بحث قرار گیرد. این احتمال وجود دارد که ایران مکانیسمی را پیشنهاد کند که اطمینان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را به دست آورد که آژانس پس از آن قادر به نظارت مؤثر بر فعالیت‌های هسته‌ای ایران خواهد بود. اگر ایران در مورد این مدل راستی‌آزمایی با آژانس به توافق برسد، مسائل امنیتی باقی‌مانده نیز تحت این مکانیسم حل خواهد شد.

حتما بخوانید:
بلینکن در مجلس سنا درباره خروج افغانستان شهادت داد

مردم چه می خواهند؟

سید محمد بحرینیان در یادداشتی در شماره امروز رسالت با عنوان، مردم چه می خواهند؟ نوشت: یکی پس از اتمام پروژه عظیم آبرسانی غدیر، 26 شهر و 1600 روستای خوزستان از کم آبی رهایی می یابند. اگر در تابستان آب خرمزن، اهواز، خرمشهر و آبادان قطع شود یا هر بار که باران می آید آب آشامیدنی بسیار کدر شود، سختی بزرگی است. خوزستان و مردم شریفش با همه رشادت های خود در جنگ تحمیلی که بهای سنگینی را به پای ایران اسلامی پرداخته اند و با وجود منابع سرشاری که به پای ایران ریخته شده است، سرزمین مظلومی است. در شهرهایی که یا آب و گرد و غبار ندارند، افرادی هستند که اگرچه شایسته بهترین شرایط زندگی و رفاه هستند، اما تقاضای زیادی ندارند. اکنون پس از گذشت یک سال پروژه 10 ساله با پیگیری رئیس جمهور محترم و تزریق بودجه و توجه رهبری بخش اصلی مشکل و ریشه ناراحتی مردم حل خواهد شد. از خوزستان
دو مشکلات کشور ممکن است آسان نباشد و من قبلاً هم گفته ام که نمی توان مشکلات کشور را سهل انگاری کرد، اما این بدان معنا نیست که آنها راه حلی ندارند.
من به شدت معتقدم با وضعیت فعلی کشور یعنی با همین بودجه، همین نیروی انسانی و همین قدرت مدیریتی و دانش فنی، می توان بیشتر گره های کشور را باز کرد. مشکل اینجاست که در برخی دوره ها انگیزه ای برای حل مشکلات وجود نداشت.
در بین رهبران کشور حتی افرادی را می شناسم که با وجود کم تجربه و دانش مدیران کشور و صاحب نظران در این زمینه، به لطف انگیزه بالایشان، از طریق آزمون و خطا – که به نظر من این است. غیرقابل قبول پس از 4 دهه – به انتصابات رسید و مشکلات مردم را کاهش داد.
از سوی دیگر در برخی حوزه ها با وجود اینکه جزو کشورهایی هستیم که حرف برای گفتن دارند و سابقه موفقی هم دارند، اما به دلیل بی انگیزگی رهبران دچار آسیب و پسرفت شده ایم.
سه. با شمارش متوجه می شویم که مشکلات اصلی هر منطقه و اولویت های کلان کشور کم است. با فعال شدن ظرفیت های صنعتی، معدنی، خدماتی و کشاورزی تا چند سال دیگر چهره کشور واقعا تغییر خواهد کرد.
چهار نفر به راحتی ارضا می شوند و اگر تلاش و انگیزه برای خدمت را از سوی مدیران ببینند با کاستی ها کنار می آیند. اگر وضعیت قبلی آب خوزستان ادامه داشت شاید بعد از گذشت چندین سال مشکل حل نمی شد و پروژه همچنان نیمه تمام می ماند اما با تزریق اعتبارات و تمرکز و تمرکز روی کار به اتمام رسید. با این مولفه ها می توان مشکلات اصلی در اشتغال، شفافیت، خدمات ساختمانی، مسکن، حفاظت از محیط زیست و سایر حوزه ها را حل کرد یا حداقل کاهش داد. نیازی به معجزه رهبران نیست، کافی است هر مسئولی پس از گذراندن دوره گرد و غبار را از چهره منطقه یا سازمان خود پاک کند و گامی به جلو بردارد. ماندن در این مسیر به معنای عقب رفتن است. ایران ما با گام های مستمر و تدریجی به گلستان تبدیل می شود.

دیدگاهتان را بنویسید