خبرنگاران روسی از پوتین برای گزارش تلفات اوکراین سرپیچی می کنند


سربازان بوریاتیا، جمهوری کوچکی در سیبری روسیه، از اولین کسانی بودند که به خط مقدم در اوکراین اعزام شدند. و از اولین کسانی بودند که در آنجا جان باختند.

هنگامی که روزنامه نگار یلنا تریفونوا از برگزاری مراسم یادبود برای کشته شدگان شنید، بلافاصله بلیط سفر هشت ساعته خود را از خانه خود در ایرکوتسک به اولان اوده، پایتخت بوریاتیا خریداری کرد. این مرد 46 ساله که برای پلتفرم آنلاین لیودی بایکال کار می کند، گفت: «می خواستم بدانم آنجا چه خبر است. می خواستم فضا را حس کنم و می خواستم به چهره اقوام نگاه کنم.

تریفونووا و خبرنگار همکار، اولگا موتینووا، 44 ساله، داستان تشییع جنازه را گزارش کردند. تریفونوا آن را نوشت و در 28 آوریل در صفحه فرود لیودی بایکالا همراه با عکس و ویدئو منتشر شد.

تریفونوا گفت که او باید این داستان را انجام دهد، بدون توجه به عواقب آن. اما عواقب سرپیچی از دولت روسیه می تواند شدید باشد.

یک سوم از جمعیت تقریباً یک میلیونی بوریاتیا، که با مغولستان مرز مشترک دارد، قومی بوریاتی هستند و بیشتر از مذهب بودایی هستند. میانگین حقوق ماهانه در بوریاتیا حدود یک سوم درآمد مردم در مسکو است و ارتش روسیه کارفرمای جذابی برای جوانان است.

از اوایل ماه مارس، مراسم عزاداری برای سربازان کشته شده در جنگ روسیه علیه اوکراین در سالن بزرگ لوکودروم، یک مجموعه ورزشی در مرکز اولان اوده برگزار شد. وقتی تریفونوا وارد شد، پلیس راهنمایی و رانندگی از قبل ورودی ماشین ها را مسدود کرده بود.

مردم نزدیک دو راهب پشت یک میز ایستاده و می نشینند.

مراسم تشییع جنازه بودایی برای یک سرباز روسی در شهر اولان اوده در شرق سیبری روسیه برگزار می شود.

(لیودی بایکال)

در داخل، به جای یک تابوت که در ابتدا اعلام شده بود، چهار نفر بودند. اولین مورد، نایدال زیرنووی 24 ساله، دانشجوی سال 2016 محلی بود که در ارتش روسیه به عنوان امدادگر خدمت می کرد. دست های نایدال روی ژاکت یکدست خاکستری اش ضربدری شده بود. یک دستش پانسمان شده بود.

تابوت دوم بقایای بولات اودویف 35 ساله را که در تیپ 5 زرهی خدمت می کرد و یک همسر باردار و یک دختر از او به یادگار مانده بود نگهداری می کرد. جسد شارگال داشیف 38 ساله که یک همسر باردار و دو دختر از خود به جای گذاشته بود در جسد سوم قرار داشت. ولادیسلاو کوکورین، 20 ساله، که در خانه کودکان بزرگ شد و سپس به سرپرستی رفت، قرار بود در خانه چهارم دفن شود.

سه نفر از کشته شدگان بودایی بودند و طبق سنت های مرتبط با این مذهب دفن شدند. تریفونوا در داستان خود نوشت که سه لاما بودایی برخاستند و شروع به قدم زدن در اطراف تابوت کردند – همانطور که اقوام این کار را کردند. صدای گریه هم به گوش نمی رسید.

تریفونوا نوشت که بودایی ها نباید با صدای بلند عزاداری کنند. پس از مرگ، روح باید راهی بهشت ​​شود تا پس از 49 روز در بدنی جدید بازگردد. اشک مانع از سفر متوفی می شد و او را از رها کردن باز می داشت.

این مراسم برای تریفونوا شفافیت ایجاد کرد. او گفت: «برای من خیلی روشن شد که چرا روسیه ابتدا بوریات ها را فرستاد. آنها به مردم کوچکی در روسیه تعلق دارند، فقیر هستند، متواضع هستند، اسلاو نیستند – و شکایت نمی کنند.

حتما بخوانید:
خاندوزی: سیاست اشتغالزایی دولت هدر دادن پول نیست - تابناک

او افزود که بسیاری از خانواده ها حتی در لحظه غم و اندوه خود نمی خواستند دولت را مقصر بدانند.

تریفونوا گفت: «اما این منصفانه نیست. “آنها جرات ندارند مردم را از مسکو یا سن پترزبورگ ببرند. پترزبورگ، بنابراین به کسانی روی می‌آورند که کمترین مقاومت را از خود نشان می‌دهند مانند بوریات‌ها، تووان‌ها یا داغستانی‌ها.»

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991، روسیه از یک چشم انداز رسانه ای پر جنب و جوش و متکثر برخوردار شد. مجلات و روزنامه های جدید پدید آمدند و برخی از معتبرترها نقش خود را به عنوان سخنگوی دولت کنار گذاشتند. حتی روزنامه دولتی مانند ایزوستیا در دهه 90 آموزنده و خواندنی شد.

اما زمانی که ولادیمیر پوتین به قدرت رسید، ابراز نظرات مخالف به طور فزاینده ای دشوار شد. فشار بر رسانه ها برای رعایت مقررات دولتی افزایش یافت. تعدادی از روزنامه نگاران در روسیه کشته شدند که برجسته ترین آنها آنا پولیتکوفسکایا بود که در مورد جنگ در چچن برای روزنامه نوایا گازتا گزارش داد و در سال 2006 درگذشت.

زنی گل ها را جلوی پرتره بزرگ زن دیگری قرار می دهد.

زنی گل‌ها را جلوی پرتره آنا پولیتکوفسکایا روزنامه‌نگار کشته شده روسی در مسکو می‌گذارد.

(پاول گولووکین/آسوشیتدپرس)

در نهایت، دولت روسیه مجوز چند سازمان خبری مستقل باقی مانده را پس گرفت و آنها مجبور به تعطیلی شدند. یک قانون نسبتاً جدید مغایرت با قوانین زبان کرملین را ممنوع می کند، قوانینی که استفاده از برخی کلمات (“جنگ”، “تهاجم”) را برای توصیف جنگ در اوکراین ممنوع می کند.

قبل از نقل مکان به لیودی بایکال، تریفونووا و موتینوا بیش از 10 سال در روزنامه Vostochno-Sibirskaya Pravda که اندکی پس از انقلاب اکتبر روسیه در سال 1917 تأسیس شد و مقر آن در ایرکوتسک است، کار کردند. اما در چند سال گذشته، به طور فزاینده ای در خط دولت محلی قرار گرفته بود.

موتینووا به یاد می آورد: «سانسور یک شبه نبود، بلکه به تدریج انجام شد. «ده سال پیش هنوز هم می شد از استاندار انتقاد کرد. پنج سال پیش، این از قبل ممنوع بود.»
با وابستگی روزنامه به بودجه دولتی، محدودیت‌های گزارش‌دهی هر سال سخت‌تر می‌شد. موتینوا با اشاره به معروف ترین مخالف روسیه گفت: «اگر بخواهیم در مورد شرایط زندان محلی بنویسیم یا حتی نام الکسی ناوالنی را ذکر کنیم، از خط قرمز عبور کرده ایم. اگر بخواهیم از تظاهراتی که در میدان اصلی ایرکوتسک در حال وقوع است، گزارش بدهیم، همین امر صادق است.» او گفت که آنچه برای نوشتن باقی مانده بود، داستان های بی ضرر درباره طبیعت یا بیمارستان محلی بود. این روزنامه نگاری نیست که ما از آن دفاع می کنیم.

مردی روی صفحه تلویزیون در دادگاه ظاهر می شود.

الکسی ناوالنی، رهبر اپوزیسیون روسیه، در 24 مه 2022 در دادگاه شهر مسکو روی صفحه نمایش ظاهر می شود.

(الکساندر زملیانیچنکو/آسوشیتدپرس)

مدت کوتاهی پس از شروع جنگ روسیه در اوکراین، موتینوا و تریفونوا مسئولیت سردبیری لیودی بایکالا را بر عهده گرفتند. این وب سایت قبلا متعلق به Vostochno-Sibirskaya Pravda بود اما به لطف یک سرمایه گذار خصوصی مستقل شده بود. در آنجا آنها گزارش دادند و داستان هایی نوشتند – با تمرکز گزارش های خود در منطقه ایرکوتسک/بایکال – درباره کشته شدگان و مجروحان، درباره تراژدی های جنگ، درباره بسیج سربازان و موارد فساد.

حتما بخوانید:
فاوسی: ویروس کرونا با "بودجه ای وجود ندارد" با بودجه تحقیقاتی آمریکا ساخته شده است. از همین رو

موتینوا گفت: «یک بار خبرنگاران برای کنترل افراد در قدرت حضور داشتند. “این چیزی است که ما هستیم فرض می شود انجام دادن.”

اما حالا روزنامه نگاران باید پشت پرده ای نامرئی منتشر کنند.

در 16 آوریل، Roskomnadzor، تنظیم کننده رسانه فدرال روسیه، بدون ارائه هیچ دلیلی اعلام کرد که دسترسی به این خبرگزاری را مسدود خواهد کرد. دسترسی به وب سایت فقط از طریق یک شبکه خصوصی مجازی یا VPN امکان پذیر است، که کاربران را به یک سرور خصوصی متصل می کند که ترافیک اینترنت را رمزگذاری می کند و به آنها اجازه می دهد محدودیت ها را دور بزنند. به گفته تریفونوا و موتینوا، روس ها به طور فزاینده ای برای دریافت اطلاعات مستقل به VPN ها روی می آورند.

پس از مسدود شدن رسمی لیودی بایکالا، موتینوا و تریفونووا گفتند که کمک های مالی افزایش یافت و پیام های تشویق و قدردانی سرازیر شد. موتینوا گفت: «داستان مربوط به تشییع جنازه در اولان اوده حدود 80000 بار خوانده شد. “برخی از ویدیوهای ما صدها هزار بار بازدید شده است.”

تریفونووا افزود: “مردم ماه ها توسط تبلیغات رسمی شستشوی مغزی داده شده اند و روایت خود را از اینکه چرا ما در حال جنگ با اوکراین هستیم” تکرار کرده اند – که این عملیات برای پاکسازی اوکراین از وجود نازی ها، آزادی مردم مظلوم دونباس و نشان دادن غربی که نمی توان روس ها را در اطراف آن مورد آزار و اذیت قرار داد. اما اکنون که جنگ نزدیک‌تر می‌شود و قربانیان و رنج‌ها را دیگر نمی‌توان پنهان کرد، بیشتر و بیشتر از خواب بیدار می‌شوند.»

از زمان آغاز جنگ در اوکراین، هزاران خبرنگار روسی بهای انتشار اخبار “جعلی” در مورد ارتش را پرداخته اند. تحریم‌ها از جریمه نقدی تا پنج روز حبس تا سال‌ها حبس متغیر بوده است.

خبرنگارانی که در مراسم تشییع جنازه در اولان اوده شرکت کرده بودند توسط پلیس مورد بازجویی قرار گرفتند و از آنها خواسته شد که از گزارش دادن در مورد آنها خودداری کنند. در سپتامبر 23، موتینوا و تریفونوا توسط پلیس محلی در ایرکوتسک دستبند زده و دستگیر شدند و پس از سه ساعت بازجویی آزاد شدند.. هیچ اتهامی مطرح نشد. در حال حاضر پرونده ای علیه آنها به اتهام توزیع آگهی هایی با مضمون “نه به جنگ” در جریان است.

موتینوا و تریفونوا تنها دو روز پس از اعلام بسیج نسبی 300000 سرباز ذخیره نظامی روسیه دستگیر شدند. این اقدام منجر به فرار هزاران جوان روس از کشور شد تا از سربازی فرار کنند.

مردی در تابوت

مراسم تشییع جنازه بودایی برای یک سرباز روسی در شهر اولان اوده در شرق سیبری روسیه برگزار می شود.

(لیودی بایکال)

اولگا می گوید: «بسیج تغییر بزرگ بازی است. اکنون هیچ کس نمی تواند ادعا کند که جنگ به آنها مربوط نیست. جنگ به هر خانه و هر آپارتمان رسیده است.»

لیودی بایکالا در حال انتشار فهرستی از کشته شدگان است. تاکنون 336 بوریات و 78 سرباز از استان ایرکوتسک در تابوت های چوبی بازگشته اند. مقامات روسیه مدت ها پیش انتشار هر گونه اعداد را متوقف کردند.

در ماه مارس، زمانی که مراسم تشییع جنازه در لوکودروم Ulan-Ude رو به پایان بود، مقامات به میکروفون نزدیک شدند. بایر تسیرنوف، معاون رئیس دولت جمهوری بوریاتیا، درباره سربازان کشته شده گفت. آنها برای عظمت روسیه، برای پایان خونریزی در اوکراین جان باختند.»

ایگور شوتنکوف، شهردار اولان اوده اعلام کرد: آنها برای دفاع از آینده کشورمان سقوط کردند.

آن. سرهنگ ویتالی لاسکوف، فرمانده تیپ یازدهم تهاجمی هوابرد، افزود: چتربازان آخرین جهش خود را به آسمان انجام دادند.

تریفونوا به یاد می آورد: “هیچ گریه ای در کار نبود.” “فقط سکوتی پر از درد.”

مارکوس زینر یک خبرنگار ویژه است.


منبع: play-news.ir