بومیان آمریکا برای دفن مجدد اجداد تلاش می کنند



کورتیس زونیگا به یاد اشک ریختن می افتد وقتی سن یک بومی آمریکایی را شنید که بقایای جسدش بخشی از مراسم دفن مجدد اوهایو چند سال پیش بود.

او هنگام مرگ یک دختر 11 ساله بود. سن کم او ، که زونیگا را به یاد نوه اش می اندازد ، همراه با قرار دادن این دختر در میان بسیاری از مردم بومی در طول تاریخ ایالات متحده که تحقیرهایی مانند مهاجرت از سرزمین خود را تجربه کرده اند ، او را متزلزل کرد.

وی در مصاحبه تلفنی اخیر خود گفت: “من از نظر احساسی ناراحت بودم.”

Zunigha ، مدیر فرهنگی بومی آمریکایی دلاور ، گفت که این تجربه پیامدهای طولانی مدت تاریخ کشور و اهمیت مستمر قانون حفاظت و بازگرداندن قبور بومیان آمریکا یا NAGPRA ، مصوب 1990 را نشان می دهد. ، باید بقایای بومیان آمریکا و اشیاء فرهنگی را به قبایل و سازمانهای محلی هاوایی برگرداند.

قبیله بومی آمریکایی دلاور انتظار دارد بقایای نزدیک به 200 پدر و مادر در پاییز در املاک پنسبری در نزدیکی فیلادلفیا دفن شوند و هزاران قلم کالا برگردانده شوند.

به گزارش سرویس پارک های ملی ، در سطح ملی ، نزدیک به 200 هزار بقایای انسانی از بومیان آمریکا وجود دارد که طبق قانون شناسایی شده اند. این بقایا در هر 50 کشور یافت شده است و اکنون در موزه ها ، آزمایشگاه های دانشگاه برای تحقیقات مردم شناسی به نمایش گذاشته شده و در جعبه هایی در پشت گنجه های سراسر کشور ذخیره می شود.

در ماه جولای ، وزارت کشور مقررات پیشنهادی جدیدی را در مورد قانون حمایت و بازگشت به کشور برای روشن شدن روند و همچنین تسکین بار قبایل برای شروع و اجرای مراحل لازم اعلام کرد. دولت فدرال به قبایل و سازمانهای محلی هاوایی در مورد پیشنهادات جدید توصیه می کند و آنها را در ماه اکتبر برای اظهار نظر عمومی باز می کند.

قبیله دلاور سالهاست کار می کند تا اجداد خود را به خانه بیاورند.

بقایای احتمالاً صدها اجداد این قبیله ، که به مردم لناپ معروف هستند ، در قرن 19 و 20 از قبرهای آنها در مزرعه ابوت در نیوجرسی برداشته شد.

زونیگا گفت: “ما در خاک مدفون شده ایم و روح ما ادامه دارد.” “و از بسیاری جهات دوست داریم همان جا بمانیم – در منطقه ای که همیشه بوده ایم.”

او گفت ، اما وقتی محل دفن مختل می شود ، روح نیز مختل می شود. بدون انجام مراسم دفن مناسب نمی تواند به سفر معنوی ادامه دهد.

داده های سرشماری نشان می دهد که بومیان آمریکا تنها 1.3 درصد از جمعیت ایالات متحده را تشکیل می دهند ، اما صدها قبیله و بیش از 1000 موسسه در رسیدگی به بازگرداندن اجساد دخیل هستند.

فرایند بازگشت به عنوان بازگشت به کشور شناخته می شود و در نگاه اول آسان به نظر می رسد: بقایای بومیان آمریکا و اشیاء فرهنگی متعلق به موسسه را مشخص کنید ، تعیین کنید که به کدام قبایل تعلق دارند و سپس آنها را بازگردانید. اما بازگشت به کشور می تواند سالها طول بکشد و مملو از عوارض و اختلافاتی در مورد اینکه چه شواهدی مورد نیاز است و چه کسی مستحق حق مطالبه بقایای و اشیاء بومیان آمریکا است ، باشد.

حتما بخوانید:
نزدیک به 4 میلیارد دلار بدهی وام دانشجویی فدرال ITT Tech لغو شد

هنگامی که کنگره این قانون را در 1990 تصویب کرد ، مقرر و در قانون پیش بینی شده بود که ایجاد موجودی تمام بقایای و اشیاء بومیان آمریکا پنج سال به طول می انجامد. تنها 42 درصد از موزه هایی که سال گذشته توسط موزه مردم شناسی دانشگاه دنور مورد بررسی ملی قرار گرفتند ، موجودی خود را تکمیل کردند. این موزه در سالهای اخیر با قبایل همکاری نزدیک داشته و میزبان کنفرانسی با سازمان غیردولتی Assn بوده است. در امور بومیان آمریکا در سال 2020

طبق داده های فدرال ، تقریباً 60 درصد بقایا و سایر اقلام تحت پوشش NAGPRA در 31 سال گذشته بازگردانده نشده اند.

زونیگا می گوید بازگرداندن اجساد بشر نه تنها به دلایل معنوی و فرهنگی ، بلکه به عنوان حقوق اساسی بشر نیز اهمیت دارد.

وی گفت: “مردم لناپه و سرخپوستان آمریکایی کمتر از هر ملتی حق ندارند با احترام و وقار با آنها برخورد شود.” “اگر یک تیم باستان شناسی هندی را به قبرستان ملی آرلینگتون هدایت کنم ، زیرا می خواستم زندگی یک قهرمان بزرگ جنگ استقلال را مطالعه کنم ، چگونه یک آمریکایی سفیدپوست دوست خواهد داشت؟”

“من حتی از دروازه عبور نمی کنم.”

بیش از نیمی از بقایا و اشیاء بازگشت نشده در کشور به عنوان “غیر فرهنگی” طبقه بندی می شوند ، به این معنی که این موسسه تصمیم گرفته است که نمی تواند آنها را متعلق به یکی از 574 قبیله شناخته شده فدرال با شواهدی در اختیار آنها قرار دهد. .

این قانون بیان می کند که این موسسه در ابتدا مسئول ارتباط قبیله ای با بقایای بومیان آمریکا و اشیاء فرهنگی متعلق به خود است ، اغلب از طریق شواهدی مانند تاریخ دفن ، منطقه جغرافیایی و عمق دفن بقایا. اما اگر موزه ای تصمیم بگیرد که بقایا یا متعلقات با یک قبیله قابل شناسایی نیستند ، بار اثبات این که هویت به عهده قبایل است. پس از آن ، نهادها دیگر مسئول تماس با آنها نیستند.

آن آماتی ، هماهنگ کننده NAGPRA در موزه مردم شناسی دانشگاه دنور می گوید: “هیچ الزامی برای موزه ها برای مشورت و تصمیم گیری در مورد این افراد غیر مرتبط با فرهنگ وجود ندارد.” من فکر می کنم این یکی از دلایلی است که تعداد زیادی از این افراد به کشورشان بازگردانده نشده اند. ”

برایس اوبرمایر ، افسر حفاظت از تاریخی دلاور ، گفت که این قبیله باید خود به دنبال اجداد باشند و جستجوی فشرده ای برای موجودی ملی آغاز کرده است تا همه موسسات ممکن را در قبیله پیدا کنند.

دانشگاه دنور دریافت که قبایل و م institutionsسسات دارای بقایای یا دفن ها گفتند کمبود پول و زمان بزرگترین مانع برای اجرای قانون است. بسیاری از موزه ها تنها یک یا دو کارمند دارند که هماهنگی با NAGPRA را هماهنگ می کنند. اگرچه مقررات جدید پیشنهادی هزینه ها را برطرف نمی کند ، اما خدمات پارک ملی برای ارتقاء اجرای قانون کمک های مالی اعطا می کند و تقریباً 2 میلیون دلار به 12 قبیله و 18 موزه در سال 2020 اهدا می کند.

موزه پیبدی دانشگاه هاروارد دارای بقایای بیش از 6000 بومی آمریکایی و 13000 محل دفن است که بسیاری از آنها حفظ شده اند که متعلق به قبایل خاصی نیستند.

حتما بخوانید:
چاک یگر ، اولین شخصی که مانع صوتی را شکست ، درگذشت

با این حال ، بیش از 96 of از مجموعه ناشناس هاروارد در یک منطقه جغرافیایی یافت می شود که قانون آن را به عنوان نوعی شواهد برای اثبات ارتباط قبیله ای ذکر کرده است.

Assn در مورد مسائل بومی آمریکا ، هاروارد در ماه فوریه در نامه ای هاروارد را به دلیل “تاخیر ناخواسته در انجام وظایف قانونی خود” سرزنش کرد. این انجمن دانشگاه را متهم کرد که عمداً از قانون پیروی نمی کند ، بارهای قبایل را به دوش می کشد و بازگشت به کشور را به تأخیر می اندازد ، و بارها از قبایل خواسته است تا شواهد بیشتری فراتر از آنچه که توسط قانون لازم است ارائه دهند.

این نامه پس از آن منتشر شد که هاروارد بخاطر عدم تعارض با تاریخ و شیوه های استعمار خود عذرخواهی کرد. هاروارد در نامه ای در ماه مارس پاسخ داد و اذعان کرد که نتیجه کامل نیست ، اما استدلال کرد که به راحتی با قانون مطابقت ندارد: “موزه هیچ علاقه ای به تضعیف یا به تاخیر انداختن اجرای NAGPRA ندارد. موزه ما مکان مناسبی برای این بقایا نیست و ما متعهد به بازگرداندن آنها هستیم. “

علاوه بر جغرافیا ، انواع زیادی از شواهد برای اثبات وابستگی وجود دارد: خویشاوندی ، بیولوژیکی ، باستان شناسی ، مردم شناسی ، زبان شناسی ، عامیانه ، سنتی و تاریخی. هاروارد در نامه ای به انجمن گفت: “این شواهد ، نه فقط جغرافیا ، برای وابستگی بسیار مهم است.”

سرویس پارک ملی گفت ، شکاف اطلاعات نباید مانع شناسایی قبایل شود. اما در مورد نحوه اتصال بقایا باید اختلاف نظر وجود داشته باشد.

عامتی گفت: “برخی از موسسات به دنبال اطلاعات بسیار بیشتر ، شواهد بسیار بیشتر و تعیین استاندارد اثبات بالاتر از آنچه در قانون لازم است هستند.”

این قانون از موسسات می خواهد که قبل از تکمیل فهرست و اعلام اینکه آیا بقایای قبیله با قبیله شناسایی شده اند یا نه با آنها مشورت کنند ، اما یک مطالعه دانشگاه دنور نشان داد که هر بار فقط یک چهارم این کار را انجام می دهند.

قبایل اغلب می توانند اطلاعات کلیدی را که موسسات ندارند ، ارائه دهند: وقتی قبیله دلاور با موزه بازگشت به کشور تماس گرفتند ، موسسه یک تکه چوب را به عنوان تابوت شناسایی کرده بود. هنگامی که قبیله نگاه دوم را انجام دادند ، بلافاصله متوجه شدند که این درخت کتیبه ای بر روی مقبره است ، نه تابوت – یک مراسم تشییع جنازه که امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرد. نشان قبر خط شفافی بود که بقایای این قبیله را به هم مرتبط می کرد.

اوبرمایر در 25 سال فعالیت خود به عنوان انسان شناس گفت که در احترام به قبایل و اجداد آنها تغییر کرده است.

قبیله دلاور انتظار دارد روند خود را به زودی به پایان برساند و اجداد خود را در اکتبر دفن کنند. این قبیله پس از اجبار مهاجرین اروپایی به سرزمین مادری خود به گروه های مختلفی تقسیم شدند. علیرغم فاصله آنها ، گروهها بخشی از یک قبیله باقی می مانند.

زونیگا گفت: “ما مانند شاخه های مختلف یک تنه درخت هستیم.” “و این تنه درخت ریشه در سرزمین مادری دارد.”




منبع: play-news.ir

دیدگاهتان را بنویسید